Það var heldur betur gaman að fylgjast með fimmtándu umferðinni í AMA Supercrossinu sem fór fram í Seattle um helgina og get ég ekki annað en sagt, "loksins, loksins" þar sem síðustu umferðir hafa verið frekar daprar að mínu mati og hef ég varlan nennt að fjalla um þær af þeim sökum.  En þökk sé West Lites ökumönnunum, að þá var þessi keppni afar skemmtileg áhorfs.  Ef þú ert ekki búinn að horfa á hana, að þá geturðu sé hana hér fyrir neðan og er þetta öll keppnin, bæði undanriðlar og aðalkeppnin í fínum gæðum.  Þar fyrir neðan má sjá atvikin sem héldu manni vakandi í Lites flokknum.

Stigabaráttan í West Lites er engan veginn lokið og eftir úrslit dagsins, að þá er ljóst að Eli Tomac og Dean Wilson eru tilbúnir að leggja allt í sölurnar til að hreppa titilinn.  Eli Tomac var ekki hrifinn af aksturslaginu og sagðist ekki vilja keyra né keppa svona en ef þetta væri það sem þurfti að gera til að vinna, að þá myndi hann gera það og sérstaklega ef þeir sem eru hans helstu keppinautar koma með það að markmiði að taka hann út.  Þar með er ljóst að síðasta keppnin verður hreint stríð á milli hans og Dean Wilson og ef þú hefur horft á atvikið hér fyrir ofan, að þá skilurðu afhverju.  Það var þó vinur minn Ryan Sipes sem vann í fyrsta sinn í ár og var það kær kominn sigur í ljósi þess að hann var að keppa í fyrsta sinn eftir mjög erfið meiðsl og hafði aðeins hjólað í tæpar þrjár vikur.  Já, loksins small þetta hjá honum og ekki skemmdi það fyrir honum að Eli Tomac og Dean Wilson enduðu að hugsa meira um hvorn annan en að sigra Ryan Sipes.  Marvin Musquin varð annar eftir að hann hafði náð fram úr Eli Tomac sem var fastur með hjólið í þriðja gír eftir samstuð sitt við Dean Wilson en hann náði því svo niður í annan en engu að síður ekkert grín að geta ekki gírað upp eða niður og verða úrslitin hjá honum því að teljast ásættanleg en hann endaði þriðji.  Dean Wilson endaði sjötti og er meiddur á öxl eftir viðskipti sín við Eli Tomac og nú er bara spurning hvernig kappinn verður fyrir næstu umferð sem fer fram í Salt Lake City og eins og ég sagði að þá verður það hrein úrslita viðureign sem við því miður munum ekki geta séð beint þar sem það verður engin útsending frá þeirri keppni.  

Í 450 flokknum sigraði Andrew Short loksins sínu fyrstu keppni í stóra flokknum og í raun var þetta hans fyrsti sigur í supercrossinu síðan 2006...  Já, ég hef sjaldan séð jafn mikla gleði hjá einum ökumanni eins og hjá honum sem var einnig að koma til baka eftir meiðsli og var búinn að missa af átta keppnum í röð.  Glæsilegt hjá kappanum og frábært að hann skyldi loksins ná að klára dæmið.  Góðvinur hans Ken Roczen varð annar og skiptust þeir á tímabili á forystu en Andrew Short hafði betur og keyrði betur þegar leið á seinni hlutann á keppninni.  Jake Weimer varð þriðji og var mjög sáttur að lenda á palli þar sem hann var að ströggla á æfingum.  Því miður að þá meiddist Ryan Villopoto á hné og varð að hætta keppni.  Er þetta í fyrsta skipti í ár sem hann nær ekki að ljúka keppni og því miður þurfti það að enda á þann hátt að hann slasaðist.  Er þetta sama hné og hann hefur verið að díla við síðustu ár og nú er spurning hvaða áhrif það hefur á hann fyrir síðustu umferð og þá einnig utanhús undirbúninginn.  Vonandi er þetta ekki alvarlegt.

Ellefta umferðin fór fram í Indianapolis um síðustu helgi.  Margir vonuðust nú til að James Stewart fengi aukið sjálfstraust eftir sögulegan sigur í Daytona um síðustu helgi og myndi nú fara að velgja Ryan Villopoto undir uggum með framhaldið.  Ja, ég ætla nú ekki að röfla um þessa blessuðu keppni og leyfa þeim sem vilja að horfa á hana að gera það einfaldlega hér fyrir neðan.  Ætla þó að leyfa mér að segja að keppnin í Lites flokknum var söguleg og afar áhugaverð áhorfs.  Er hún hér í heild sinni eins og hún var sýnd á Speed TV án auglýsinga.  Gæðin eru mjög góð og ekkert af því að horfa á þetta á YouTube í dag.

Um helgina fór fram níunda umfeðrin í AMA Supercrossi og fór hún fram í St. Louis.  Margir bíða með ofvænni eftir keppninni sem fer fram í St. Louis þar sem jarðvegurinn sem notaður er á að heita að vera einstakur hvað drullumallara varðar og þykir með afbrigðum góður.  Ég er einn af þeim sem gerði slíkt en ég verð eiginlega að segja að þessi keppni var eiginlega með þeim leiðinlegri í ár og varð ég fyrir miklum vonbrigðum.  Alla vega var ekki þess virði að vaka eftir henni.  Þetta var einhvern allt ráðið nánast eftir startið og síðan voru menn í tómri halarófu það sem eftir lifði kvöldsins áhorfendum til mikillar gleði eða þannig, alla vega hvað aðalkeppnina varðar.  Undanriðlarnir voru ágætir.  Það var einn og einn sem var að gera eitthvað og taka framúr en þar fyrir utan, mjög bragðlítil keppni og greinilegt að fjarvera Chad Reed er farin að sjást í opna flokknum.  Ég ætla nú ekki alveg að eyðileggja áhugann fyrir þeim sem eiga eftir að horfa á keppnina en hægt er að horfa á hana hér fyrir neðan.  En persónulega hefur mér fundist aðeins fjara undan supercrossinu í ár og er það ekki eins spennandi og í fyrra.  Kannski eru væntingar mínar hreinlega of miklar í dag en mér finnst ekkert óeðlilegt að maður sé með væntingar þegar maður lítur á listann yfir ökumenn.  Þetta er ÖLL keppnin, bæði lites og 450 flokkurinn.

Þar sem mér fannst þetta ekki neitt sérstaklega spennandi keppni, að þá verður fjallað um úrslitinn í mjög stuttu máli.  Þau voru einfaldlega þannig að Justin Barcia tók anstæðinga sína í nefið og þurfa aðrir að fara að fá smá sinnep til að sprauta upp í óæðri endann á sér til að fara að eiga einhvern séns í kappann.  Ken Roczen varð annar og Blake Wharton komst í fyrsta sinn á pall eftir mistök Justin Bogle sem var í rassgatinu á Ken Roczen fram á síðasta hring þegar hann gerir mistök og lýtur í gras.  Það var eiginlega það mest spennandi í aðakeppninni í Lites flokknum.  Í stóra flokknum að þá var það Davi Millsaps sem var með bestu ræsingu, Ryan Villopoto fór nánast strax fram úr og sagði bless.  James Stewart var með hrikalega lélega ræsingu og lenti svo í því að lenta strax í samstuði og féll við það.  Þar með var þetta hefðubundið kvöld að hætti James Stewart fyrir utan að nú keyrði kappinn sig upp og endaði í fjórða sæti en þetta tímabil er gjörsamlega búið hvað James Stewart varðar og mun ekkert breytast nema ef Ryan Villopoto fer í einhverja frumskógarferð með tilheyrandi tjóni.  Ryan Dungey hangir í sínu og keyrir svo sem ágætlega en er ekki eins góður og Ryan Villopoto og endaði hann í öðru sæti.  Justin Brayton skilaði sér í fyrsta sinn á pall í ár og verður það að teljast gott hjá kappanum sem er verulega laskaður eftir fall fljótlega í upphafi tímabils þar sem hann lenti mjög illa.

Þá er þessari upptalningu lokið og fátt um fína drætti að mínu mati.  Svona eftir á að hyggja að þá er ég líklegast of dómharður en mér fannst þessi keppni einfaldlega aldrei spennandi og eftir að Justin Barcia eða Ryan Villopoto voru orðnir fremstir að þá var þetta nánast bara ein halarófa fyrir utan James Stewart og Blake Wharton sem voru að gera eitthvað af viti.  Ég er þannig að ég vill fá baráttu á milli efstu manna og það vantar pínu blóðbragð í þetta dæmi við fráhvarf Chad Reed. 

Í nótt fór fram sjöunda umferðin í AMA Supercrossinu og fór hún fram í Dallas.  Dallas markar ákveðin þáttaskil í supercrossinu því þá fer West Lites flokkurinn í frí og East Lites hefur keppni.  Líklegast verða fáir jafn fegnir þessari hvíld í West Lites eins og Eli Tomac sem tók mjög góða dýfu í síðustu keppni og meiddist nokkuð illa á olnboga.  Nú hefur hann um sex umferðir til að jafna sig.  Margir hafa beðið spenntir eftir áttundu umferðinni og innkomu East Lites flokksins því ólíkt því sem verið hefur hér áður að þá hefur East Lites flokkurinn verið sá flokkur sem hefur verið meira spennandi síðustu ár.  Má þakka því mikið ökumönnum eins og Justin Barcia sem vekur alltaf athygli fyrir mjög svo agressíva ökulag og hversu blygðunarlaust hann notar aðra keppendur sem barta í því skyni að ná framúr.  Annað sem þykir spennandi er að sjá þýska undrabarnið Ken Roczen í baráttu við Justin Barcia og hvernig Justin Barcia myndi taka á honum þegar á hólminn væri komið.  Í 450 flokknum að þá var ljóst eftir síðustu keppni að baráttan virtist vera orðin á milli Ryan Villopoto og Chad Reed þar sem James Stewart hefur mistekist að áætlunarverk sitt að vera með þeim fremstu í öllum keppnum.  Ryan Dungey, sem er kallaður "herra stöðugleiki", hefur ekki verið með sama hraða og á Suzuki í fyrra og ekki blandað sér jafn fljótt í baráttu efstu manni í hverri keppni.  Í raun má segja að Ryan Dungey hefur verið pínu heppin yfir óförum annara og þá sérstaklega James Stewart, en hann hefur iðulega hagnast af því.  En það verður ekki af honum tekið að hann er afar skynsamur ökumaður og líklegast er hann einfaldlega að keyra sig upp á meðan hann er ennþá að læra á hjólið, þ.e. hreyfingarnar því það er munur á hjólum frá Austurríki og Japan.  En víkjum aftur að keppninni en ef þú vilt ekki vita meir, að þá skaltu ekki lesa lengra.

Lites flokkurinn:  Þessi flokkur stóð svo sannarlega undir nafni í nótt og varð maður svo sannarlega ekki yfir vonbrigðum með aksturslag og keppnisskap þessara drengja.  Keppnin var í alla staði mjög spennandi og alltaf eitthvað um að vera.  Eitthvað sem maður saknar stundum í 450 flokknum þar sem sumir ökumenn virðast "settle in" og sætta sig við sitt hlutskipti og rembast við að halda því.  Í fyrri undanriðlinum var það Ken Roczen sem sýndi mikinn hraða og kláraði riðilinn mjög sannfærandi.  Kom það mér nokkuð á óvart hversu auðveldlega hann tók Blake Baggett sem er í Pro Circuit liðinu og er þetta í fyrsta sinn sem ég sé lið Mitch Payton strita jafnmikið án þess að ná tilætluðum árangri.  Blake Baggett varð þó annar og Kyle Cunningham varð þriðji.  Lætin byrjðu þó í seinni riðlinum þegar Justin Barcia sigraði eftir skemmtilega baráttu við Blake Wharton sem þurfti að hafa sig allan við að eiga við Justin Barcia.  En Justin Barcia lætur ekki á sér hæða og allt í einu var Blake Wharton notaður sem barti fyrir ekki bara Justin Barcia, heldur missti hann bæði Darryn Durham og Malcolm Stewart fram úr sér sem notuðu samskonar taktík á hann og Justin Barcia.  Í aðalkeppninni að þá varð það Darryn Durham sem var með bestu ræsingu og á eftir honum komu þeir Justin Bogle, Justin Barcia og Ken Roczen.  Justin Barcia þurfti nokkra hringi til að komast fram úr liðsfélaga sínum Justin Bogle áður en hann hélt á eftir Darryn Durham sem var með forystu.  Ken Roczen var ekki alveg jafn fljótur að ná fram úr Justin Bogle og þurfti að hafa nokkuð fyrir því.  Hann hafði það fyrir rest en í ljósi þeirra úlniðsmeiðsla sem hann varð fyrir í kringum jólin og þreytist hann þar sem hann brotnaði fyrir utan að hann fékk "arm pump" sem líklegast má rekja til að hann hefur ekki hjólið mikið síðustu vikur og er nýlega komin aftur í gang.  Malcolm Stewart sýndi mjög agressíva takta þegar hann reyndi að fara fram úr Justin Bogle sem endaði með því að hann tók þá báða niður.  Varð Justin Bogle hreinlega brjálaður og lamdi með flatri hendinni í hjálm Malcolm Stewart og mjög líklega hefur hann slasað sig nokkuð á fingrum við það högg því hann hélt stöðugt um fingurnar eftir höggið.  Dæmið endaði því þannig að Justin Barcia sigraði eftir smá darraðadans en var samt mjög sannfærandi.  Darryn Durham varð annar eftir fantakeyrslu og ljóst er að hann er að finna sig vel á Kawasaki hjólinu undir stjórn Mitch Payton.  Ken Roczen varð þriðji og var sáttur vegna meiðsla sinna.  Blake Baggett hjá Monster Energy Kawasaki Pro Circuit og Kyle Cunningham hjá DNA Star Valli Motosports náði ekki að ljúka keppni og olli mér miklum vonbrigðum þar sem þeir voru með ágætis hraða í undanriðlunum og æfingum.  

450 flokkurinn:  Það var eiginlega allt eftir bókinni í undanriðlunum í 450 flokknum.  Ryan Villopoto sigraði nokkuð örugglega í sínum riðli og liðsfélagi hans Jake Weimer varð annar og Broc Tickle þriðji.  Þar með var Kawasaki með þrjá efstu menn í fyrsta riðli og er það í fyrsta sinn í langan tíma sem það gerist.  Í síðari riðlinum að þá varð það James Stewart sem sigraði á meðan Chad Reed þurfti að ströggla en vann sig upp í annað sætið.  Kevin Windham varð þriðji og var með eins og venjulega flottan akstur.  Fyrir aðalkeppnina var smá spenna að sjá hvort að framhald yrði á keppninni á milli Ryan Villopoto og Chad Reed frá síðustu umferð og það kom á daginn.  Jeff Alessi, bróðir Mike Alessi, náði bestri ræsingu en það stóð ekki lengi og náði Ryan Villopoto fljótlega forystu og Chad Reed elti hann eins og skugginn.  Þegar hér var komið að þá var það Chad Reed sem greinilega var við stjórn og virtist geta hægt á sér og aukið hraðann að vild og náð Ryan Villopoto hvar og hvenær sem er í brautinni.  Ryan Villopoto virtist ekki vera jafn öruggur og upp á síðkastið og gerði nokkur minniháttar mistök sem ýtti undir aukið sjálfstraust Chad Reed sem virtist vera með þetta í hendi sér hvenær hann myndi fara fram úr.  Það var á fjórða hring sem Chad Reed ákvað að sækja á hann af meiri áfergju en áður og þá kom krassið sem enginn hafði séð fyrir því Chad Reed hafði verið öryggið uppmálað allan daginn.  Chad Reed náði ekki yfir þrefalt stökk og framdekkkið sökk í sandinn sem gerði það að verkum að hann fór fram fyrir sig.  Í sjálfu sér virtist fyrsta dettann ekki vera neitt svaðaleg en fótur Chad Reed festist í hjólinu og tók hann með í annan hring og við það meiddist kappinn og varð því miður úr leik.  Þar með var eftirleikur Ryan Villopoto auðveldur því enginn var á sama hraða á hann eða sótti neitt á hann.  Chad Reed varð hreint út sagt brjálaður út í sjálfan sig og ekki er ennþá komið í ljós hversu alvarleg meiðslin eru en eitt er ljóst að þetta gæti hafa verið úrslitastund í AMA Supercrossinu því Chad Reed var sá eini sem virkilega var "on the box all the time" og var að eiga eitthvað í Ryan Villopoto.  Ryan Dungey átti lélega ræsingu og þurfti virkilega að hafa fyrir hlutunum sem hann og gerði.  Náði hann að keyra sig upp í annað sætið en framan af fannst mér hann langt frá því að vera sannfærandi en þegar á leið, að þá var hann farinn að sýna gamla takta.  Jake Weimer náði aftur á pall og endaði þriðji eftir töluverða baráttu við Ryan Dungey og getur hann ekki annað en verið sáttur miðað við gang mála í síðustu keppni.

James Stewart varð fyrir því óhappi að liðsfélagi hans, Davi Millsaps, datt fyrir framan hann í einni beygjunni og komst James Stewart hvergi framhjá honum og endaði á hjólinu hans.  Við það drap hann á hjólinu og fyrr en varði voru þeir félagarnir tveir orðnir þeir síðustu.  James Stewart keyrði sig þó upp og náði að enda í sjötta sæti og er þetta eiginlega í fyrsta sinn í vetur sem ég sé hann keyra sig upp eftir svona atburð og það eitt og sér er jákvætt því hann lék sér af því í "den".  En hann er samt langt frá því að vera eins agressívur og hann var og mun mikið vatn renna til sjávar áður en við sjáum hann í því formi sem hann var hér áður.  Hér eru svo heildar úrslit í báðum flokkum.

450 flokkurinn:
1. Ryan Villopoto (Kaw)
2. Ryan Dungey (KTM)
3. Jake Weimer (Kaw)
4. Mike Alessi (Suz)
5. Josh Hansen (Kaw)
6. James Stewart (Yam)
7. Kevin Windham (Hon)
8. Brett Metcalfe (Suz)
9. Justin Brayton (Hon)
10. Kyle Chisholm (Kaw)
11. Broc Tickle (Kaw)
12. Nick Wey (Kaw)
13. Kyle Partridge (Kaw)
14. Bobby Kiniry (Yam)
15. Davi Millsaps (Yam)
16. Matt Goerke (Suz)
17. Gavin Faith (Hon)
18. Nico Izzi (Yam)
19. Jeff Alessi (Suz)
20. Chad Reed (Hon)

East Lites flokkurinn:
1. Justin Barcia (Hon)
2. Darryn Durham (Kaw)
3. Ken Roczen (KTM)
4. Blake Wharton (Suz)
5. Phil Nicoletti (Hon)
6. Malcolm Stewart (KTM)
7. Jake Canada (Hon)
8. PJ Larsen (KTM)
9. Cole Thompson (Hon)
10. Lance Vincent (KTM)
11. Alex Martin (Hon)
12. Hunter Hewitt (Suz)
13. Austin Politelli (Hon)
14. Justin Bogle (Hon)
15. Blake Baggett (Kaw)
16. Les Smith (KTM)
17. Angelo Pellegrini (Suz)
18. Sean Hackley (KTM)
19. Matt Lemoine (Kaw)
20. Kyle Cunningham (Yam)

Ken Roczen varð fyrir því óláni að handleggsbrotna rétt fyrir AMA Supercross tímabilið og varð hann því að færa sig úr West Lites yfir í East Lites sem hefur keppni í Atlanta að mig minnir.  Í gær hjólaði hann í fyrsta sinn eftir brotið og er ekki annað að sjá en að hann sé bara alveg "þokkalegur", eins og sést hér fyrir neðan, og hann verði tilbúinn í slaginn í East Lites deildina þegar hún byrjar.  Verður gaman að sjá hann keppa á móti "BamBam" eða Justin Barcia sem er núverandi meistari en Dean Wilson sem var helsti keppinautur Justin Barcia er núna í West Lites hlutanum.  Justin Barcia er óhræddur við að láta aðra ökumenn finna fyrir sér, oft af óþörfu, og spurningin er hvernig munu þeir tveir koma til með að berjst, þ.e. Ken Roczen og Justin Barcia.  Mig grunar að Justin Barcia eigi eftir að gera tilraun til að taka þýska undrabarnið niður við fyrsta tækifæri, svona til þess að sýna honum hver sé húsbóndinn á heimilinu.

Hér er skemmtilegt myndband sem sýnir munin á þessum þremur ökumönnum frá árinu 2005 - 2006, en þetta eru þeir Ken Roczen, Jimmy Albertsson og Jason Anderson.  Ken Roczen er greinlega ekki að reyna fyrir sér í henni Ameríku í fyrsta sinn miðað við þessi myndbönd, en mynbandið fyrir neðan er frá þátttöku Ken Roczen frá Lorretta Lynn´s keppninni sem er stærsta keppni sinnar tegundir fyrir áhugamenn sem vilja reyna að komast að hjá liðum eða vekja athygli hjá styrktaraðilum.  Gaman að sjá að Ken Roczen er líka mennskur og gerði sín mistök í akstri á sínum yngri árum.  

Það er komin smá fiðringur hjá mér fyrir fyrstu keppni fyrir 2012 tímabilið í supercrossinu sem hefst 6 janúar og fer fram á Anaheim leikvanginum í Los Angeles.  Öll lið eru á fullu að ganga frá sínum málum og að klára undirbúning og er það ennþá ótrúlegt að heyra að sum lið eru ekki ennþá búinn að klára að fullu liðaskipan fyrir komandi tímabil.  Eitt lið er þó með allt sitt á hreinu og er það lið Red Bull KTM í henni Ameríku með þá Marvin Musquin og Ken Roczen innan borðs.  Hlakka ég til að sjá þessa pilta en hér má sjá stutt myndband af Ken Roczen á æfingu fyrir stuttu og lítur hann vel út eins og ævinlega.  

Loksins hefur það verið opinberlega staðfest sem búið er að vera almannarómur í nokkrar vikur.  KTM tilkynnti í dag 250cc eða Lites ökumenn sína fyrir árið 2012 í henni Ameríku og munu þeir taka þátt í bæði AMA Supercrossi og AMA Motocrossi.  Þetta eru þeir Ken Roczen og Marvin Musquin, en þeir eru báðir FIM MX2 meistarar og Ken Roczen var yngsti ökumaðurinn til að vinna þenna titil í sögu FIM MX mótaraðarinnar.  Það er því ljóst að KTM verður með gífurlega sterkt lið í Ameríku á næsta ári og býst ég við miklu af þessum piltum, enda framúrskarandi ökumenn.  Nú á bara eftir að tilkynna formlega með samning Ryan Dungey við KTM en sést hefur til Mike Alessi á Suzuki hjóli síðustu daga og svo virðist sem Roger DeCosta hafi ákveðið að hann muni víkja og Ryan Dungey og Andrew Short verði ökumenn KTM í 450 flokknum eða MX1 eins og við þekkjum það.  Nú bíður maður bara spenntur og ljóst að 2012 tímabilið á eftir að verða spennandi eins og alltaf.

Hann er ekkert venjulegur þessi drengur.  Þetta er með skemmtilegri karekturum sem komið hafa fram hin síðari ár í sportinu og er ekki að taka sig of alvarlega sem er lykillinn að velgengni að mínu mati.  Hér má sjá hann við æfingar fyrir MXON í Frakklandi.  Því miður fyrir hann og Þýskaland að þá meiddist Max Nagl í síðustu umferðinni í FIM MX um síðustu helgi og líkur Þýskalands að sigri urðu nánast að engu því miður.  Því án Max Nagl að þá á lið Þýskalands ekki mikla möguleika því enginn einn ökumaður heldur uppi heilu liði þó svo að hann sé einn sá besti.  Þetta er lið og það er það sem skiptir máli til að vinna þessa keppni.  En hvað sem verður, að þá get ég lofað ykkur því að þið eigið eftir að hafa gaman af honum þessum.

Hilmar benti mér á þetta myndband þar sem Ken Roczen rakar af Jeffrey Herlings allt hárið og spurning hvort þetta hafi verið veðmál þeirra á milli.  En þetta var gert eftir síðustu umferðina í FIM MX GP sem fór fram í Fermo um síðustu helgi.  Þannig að Jeffrey orðin snoðaður og sá sem sá um verkið var sá sem sigraði hann í ár.