Um næstu helgi, nánar á laugardaginn 19 maí og verður hægt að horfa á fyrsta moto-ið á netinu á www.allisports.com.  Því miður verður núverandi meistari Ryan Villopoto ekki með vegna meiðsla og það á einnig við Chad Reed.  Tyle Rattray mun fylla í skarð Ryan Villopoto en þetta eru ansi stórir skór sem hann þarf að fylla í.  James Stewart kemur inn í þessa seríu sem hálfgert "wild card".  Allir vita að hann er hraður, allir vita að hann geta unnið en allir vita að hann hefur ekki keppt utanhús síðan árið 2008 og þetta er mikla meira "brutal" en supercrossið og tekur meira á líkamlega.  Við tegundarskiptin, þ.e. að fara af Yamaha yfir á Suzuki, að þá vonast James Stewart að fá aftur það sjálfstraust sem hann hafði.  Hans vegna vona ég að hann hafi rétt fyrir sér og þetta eigi eftir að blása lífi í feril James Stewart.  Ef ekki að þá eru margir á því að dagar hans sem súperstjörnu í sportinu sé í raun taldir og hann falli í þann flokk sem heitir "has been".  Ég er á því að KTM eigi eftir að vera feykisterkir í ár í AMA Outdoors mótaröðinni þar sem þar er einvalalið ökumanna og aðstoðarmanna sem er stýrt af engum öðrum en Roger DeCoster sem hefur verið valinn liðstjóri MXON liðs þeirra Bandaríkjamanna ár eftir ár.  Ryan Dungey er úrræðagóður ökumaður sem skilar alltaf sínu og ungliðarnir Ken Roczen og Marvin Musquin eiga báðir heimsmeistaratitla að baki í FIM mótaröðinni og mun tilfinning er að þeir eigi eftir að blómstra í ár.  Ég er einnig viss um að Davi Millsaps eigi eftir að verða "spoiler-inn" í þessari keppni því nú fær hann allt í einu 100% fókus eftir að James Stewart yfirgaf herbúðir JGR.  Davi Millsaps er komin með liðsfélaga sem heitir Kyle Regal og er ekki óvanur Yamaha en engu að síður að þá er ljóst að Davi Millsaps er ökumaður númer eitt hjá JGR.  En ég ætla ekki að hafa þetta lengra, hér er myndband frá AMA Motocross um komandi tímabil og þarna má heyra álit manna eins og Jeff Emig og Jason Weigand á ökumönnum fyrir komandi tímabil.

Hér er svo "season review" fyrir árið 2011 þar sem byrjað er að tala um 250 flokkinn.

Um síðustu helgi fór fram næstsíðasta umferðin í AMA Supercrossinu.  Nenni hreinlega ekkert að skrifa um þessa keppni að svo stöddu og hlakka til að sjá ökumenn stilla sér upp fyrir fyrstu umferðina í AMA Outdoors sem fer fram í Hangtown.  Ef þú átt eftir að horfa á keppnina, að þá geturðu séð hana hér fyrir neðan í ágætis gæðum af YouTube og því óþarfi að niðurhjala því niður af netinu sem torrent skrá.  Er þetta keppnin með öllum undanriðlum ásamt aðalkeppninni í bæði 250 og 450.

Það var heldur betur gaman að fylgjast með fimmtándu umferðinni í AMA Supercrossinu sem fór fram í Seattle um helgina og get ég ekki annað en sagt, "loksins, loksins" þar sem síðustu umferðir hafa verið frekar daprar að mínu mati og hef ég varlan nennt að fjalla um þær af þeim sökum.  En þökk sé West Lites ökumönnunum, að þá var þessi keppni afar skemmtileg áhorfs.  Ef þú ert ekki búinn að horfa á hana, að þá geturðu sé hana hér fyrir neðan og er þetta öll keppnin, bæði undanriðlar og aðalkeppnin í fínum gæðum.  Þar fyrir neðan má sjá atvikin sem héldu manni vakandi í Lites flokknum.

Stigabaráttan í West Lites er engan veginn lokið og eftir úrslit dagsins, að þá er ljóst að Eli Tomac og Dean Wilson eru tilbúnir að leggja allt í sölurnar til að hreppa titilinn.  Eli Tomac var ekki hrifinn af aksturslaginu og sagðist ekki vilja keyra né keppa svona en ef þetta væri það sem þurfti að gera til að vinna, að þá myndi hann gera það og sérstaklega ef þeir sem eru hans helstu keppinautar koma með það að markmiði að taka hann út.  Þar með er ljóst að síðasta keppnin verður hreint stríð á milli hans og Dean Wilson og ef þú hefur horft á atvikið hér fyrir ofan, að þá skilurðu afhverju.  Það var þó vinur minn Ryan Sipes sem vann í fyrsta sinn í ár og var það kær kominn sigur í ljósi þess að hann var að keppa í fyrsta sinn eftir mjög erfið meiðsl og hafði aðeins hjólað í tæpar þrjár vikur.  Já, loksins small þetta hjá honum og ekki skemmdi það fyrir honum að Eli Tomac og Dean Wilson enduðu að hugsa meira um hvorn annan en að sigra Ryan Sipes.  Marvin Musquin varð annar eftir að hann hafði náð fram úr Eli Tomac sem var fastur með hjólið í þriðja gír eftir samstuð sitt við Dean Wilson en hann náði því svo niður í annan en engu að síður ekkert grín að geta ekki gírað upp eða niður og verða úrslitin hjá honum því að teljast ásættanleg en hann endaði þriðji.  Dean Wilson endaði sjötti og er meiddur á öxl eftir viðskipti sín við Eli Tomac og nú er bara spurning hvernig kappinn verður fyrir næstu umferð sem fer fram í Salt Lake City og eins og ég sagði að þá verður það hrein úrslita viðureign sem við því miður munum ekki geta séð beint þar sem það verður engin útsending frá þeirri keppni.  

Í 450 flokknum sigraði Andrew Short loksins sínu fyrstu keppni í stóra flokknum og í raun var þetta hans fyrsti sigur í supercrossinu síðan 2006...  Já, ég hef sjaldan séð jafn mikla gleði hjá einum ökumanni eins og hjá honum sem var einnig að koma til baka eftir meiðsli og var búinn að missa af átta keppnum í röð.  Glæsilegt hjá kappanum og frábært að hann skyldi loksins ná að klára dæmið.  Góðvinur hans Ken Roczen varð annar og skiptust þeir á tímabili á forystu en Andrew Short hafði betur og keyrði betur þegar leið á seinni hlutann á keppninni.  Jake Weimer varð þriðji og var mjög sáttur að lenda á palli þar sem hann var að ströggla á æfingum.  Því miður að þá meiddist Ryan Villopoto á hné og varð að hætta keppni.  Er þetta í fyrsta skipti í ár sem hann nær ekki að ljúka keppni og því miður þurfti það að enda á þann hátt að hann slasaðist.  Er þetta sama hné og hann hefur verið að díla við síðustu ár og nú er spurning hvaða áhrif það hefur á hann fyrir síðustu umferð og þá einnig utanhús undirbúninginn.  Vonandi er þetta ekki alvarlegt.

Í nótt fór fram sjötta umferðin í AMA Supercrossin og fór keppnin fram í San Diego.  San Diego er þekkt fyrir þrennt, það kemur alltaf eitthvað óvænt upp á og hafa margir ökumenn lent illa í því í San Diego.  Má þar nefna að fyrsta og eina banaslysið í AMA Supercrossinu átti sér stað í San Diego á sínum tíma.  Í öðru lagi einstaka sigurgöngu Chad Reed í San Diego síðan árið 2003, eða frá því að hann hóf keppni í stóra flokknum, en síðan þá er hann með um 75% vinningshlutfall og hefur unnið sex af síðustu átta keppnum sem er einstakt.  Í þriðja lagi að þá er það andrúmsloftið á keppninni sem hreinlega er þannig hlaðið að það er eins og áhorfendur og keppendur vita að eitthvað á eftir að gerast sem mun setja sitt mark á keppnistímabilið. Brautin var mjög erfið að því leiti til að vúppsarnir voru mjög stórar og erfiðar og áttu eftir að hafa mikil áhrif á keppendur.  Sérstaklega voru minni hjólin að ströggla í þessum hluta en ökumenn í stóra flokknum áttu líka erfiðan dag.  Ef þú ert ekki búinn að sjá keppnina og vilt ekki vita úrslit, að þá getur þó horft á keppnina hér fyrir neðan og síðan lesið um framhaldið fyrir neðan.

Lites flokkurinn:  Fyrir mótið leiddi Eli Tomac stigakeppnina og í raun var þetta orðið þannig að það var nóg fyrir Eli Tomac að skila sér í efstu fimm sætin í þeim keppnum sem eftir voru, sem voru þrjár fyrir þessa, að þá hefði hann staðið uppi sem West Lites sigurvegari.  Helsti keppinautur hans að mati spekúlanta, Dean Wilson, hafði ekki náð að standa uppi í hárinu á Eli Tomac og hafði aðeins unnið einu sinni á meðan Eli Tomac var búinn að landa þremur sigrum.  En sigur er ekki alltaf ávísun á titil og getur Tim Ferry vitnað um það en hann vann Lites meistaratitil án þess að nokkrum sinnum að sigra keppni það ár.  Já, stöðugleiki og það að vera meðal þeirra efstu í hverri einustu keppni gerði það að verkum að Tim Ferry stóð uppi sem sigurvegari.  Í fyrri undanriðlinum að þá var það Dean Wilson náði bestri ræsingu og skildi hina eftir í tómu tjóni.  Marvin Musquin varð í öðru sæti en átti í miklum erfiðleikum í vúppsunum og þriðji varð Matt Moss á KTM sem var að keyra feykivel.  Í síðari riðlinum að þá var það Cole Seely sem kláraði með stæl en Eli Tomac lenti í því að fara niður eftir fyrstu beygju ásamt fleiri ökumönnum.  Sá maður þá að það voru framúraksturlínur í brautinni þegar hann vann sig frá síðasta sæti í það áttunda.  Í öðru sæti varð Travis Baker liðsfélagi Cole Seely og í þriðja sæti varð Vince Friese.  Í aðalkeppninni var það Vince Friese sem náði bestri ræsingu en Dean Wilson var ekki lengi að ná fram úr honum.  Eli Tomac var í kringum fimmta til sjötta sæti eftir fyrstu beygju og það var ljóst að hann ætlaði sér ekkert annað en sigur og hóf að sækja fram af miklum krafti.  Yfirkeyrði hann brautina á kafla, yfirstökk og meira til.  Var ljóst að hann ætlaði sér að ná Dean Wilson "no matter what".  En ökumenn í aðalkeppninni fóru að hrynja niður og voru vúppsarnir mjög erfiðir þeim.  Og það voru einmitt þessir blessuðu vúppsar sem áttu eftir að vera úrslitavaldur kvöldsins og hugsanlega helsti áhrifavaldur á tímabilið þegar Eli Tomac fór ill fram fyrri sig í vúppsunum og fékk hjólið á sig.  Meiddist hann nokkuð á olnboga og varð að hætta keppni.  Dean Wilson var því á auðum sjó og leit allt í einu út fyrir að ef hann hreinlega kláraði að þá myndi hann allt í einu leiða stigakeppnina sem og hann gerði.  Já, það er skammt stórra högga á milli og enn og aftur var það brautin í San Diego sem átti eftir að vera áhrifavaldur.  Cole Seely varð annar og Matt Moss á JDR KTM náði sínum bestu úrslitum síðan hann hóf keppni í AMA Supercrossin og endaði þriðji.  En Matt Moss er frá Ástralíu eins og Chad nokkur Reed.  Dean Wilson leiðir nú stigakeppnina með tveimur stigum á Eli Tomac og nú er það spurning hversu alvarleg meiðslin eru hjá Eli Tomac.  Eli Tomac getur þakkað fyrir að West Lites flokkurinn er að fara í frí og mun ekki hefja keppni aftur fyrr en í Seatle sem er fimmtánda umferðin.  Cole Seely sem er í þriðja sæti á líka möguleika á titli þó svo að draumur hans sé fjarlægari en Dean Wilson eða Eli Tomac.

Opni flokkurinn:  Það voru ekkert síður ökumenn í þessum flokki sem áttu í erfiðleikum í vúppsunum og virtist t.d. Ryan Dungey ekki ná að taka þá mjög sannfærandi.  Einnig virtist vera nokkur munur á uppsetningum á hjólinu hjá liðsfélögunum Davi Millsaps og James Stewart.  Davi Millsaps fór mjög vel í gegnum vúppsana á meðan James Stewart var meira villtur.  Í fyrri undanriðlinum var það Ryan Villopoto sem sigraði en Davi Millsaps varð annar og átti mjög gott "run" í undanriðlinum.  Brett Metcalfe varð þriðji.  Í síðari riðlinum var það Chad Reed sem sigraði eftir að riðilinn hafði verið rauðflaggaður og það þurfti að byrja aftur.  James Stewart átti góða ræsinu áður en það var Mike Alessi sem tóka fram úr honum og lokaði á hann.  Var ótrúlegt að sjá James Stewart ströggla við að taka fram úr Mike Alessi í tvo hringi áður en það var rauð flaggað og endurræst.  James Stewart varð annar í síðari riðlinum á eftir Chad Reed og Ryan Dungey varð þriðji.  Í aðalkeppninni varð það Brett Metcalfe sem var með bestu ræsingu en Jake Weimer varð annar og á hælum hans kom Ryan Villopoto.  Fljótlega varð það þó Ryan Villopoto sem náði forstynni á meðan bæði Chad Reed og James Stewart þurfi að koma að aftan og vinna sig upp.  Var ég búinn að segja að vúppsarnir voru erfiðir, ef ekki að þá ætla ég að endurtaka það.  Fljótlega var Chad Reed komin í annað sætið og James Stewart var lengur að vinna sig upp í þriðja sætið og var farið að hitna í höllinni.  Jake Weimer fór tvisvar á granirnar og þurfti að hætta keppni eftir að hafa verið annar.  "Guess what", James Stewart datt...  Ó, já, það virðist ekki af þessum ökumanni að ganga og hann einfaldlega virðist ekki kunna að keyra ekki á ystu nöf.  Flestir dást að því en það hefur líka skapað þann hóp fólks sem gagnrýnir hann hvað mest og í sumum tilfellum á hann það fyllilega skilið.  En það verður samt ekki af honum tekið að hann virðist vera með þetta í blóðinu að "I will dy trying".  En það var ekki bara James Stewart sem fór á rassgatið í vúppsunum því Kevin Windham fór á nákvæmlega sama stað.  Já, þeir voru mjög trikkí þessir vúppsar.  Þá var baráttan á milli Chad Reed og Ryan Villopoto og miðað við vinningshlutafall Chad Reed að þá var ljóst að Ryan Villopoto þurfti að hafa fyrir hlutunum og það koma á daginn.  Chad Reed náði Ryan Villopoto og náði að fara fram úr honum á næst síðasta hring.  Ryan Villopoto var hraðari í beygjum en Chad Reed var með mjög góðan hraða í gegnum vúppsana.  Ryan Villpoto náði svo að skella sér innan á Chad Reed og ná fram úr honum nokkrum beygjum síðar og náði að halda því til loka.  Var þetta æsispennandi keppni og sagði Chad Reed á eftir að Ryan Villpoto hefði einfaldlega haft meiri sigurvilja og verið tilbúinn að leggja meira undir í því skyni.  Chad Reed varð því annar og lækkaði það vinningshlutfall hans aðeins og Ryan Dungey getur þakkað fyrir að bæði James Stewart og Kevin Windham féllu og náði að landa þriðja sætinu.  Er þetta í alla vega annað ef ekki þriðja sinn sem Ryan Dungey hagnast af falli James Stewart og endar á palli fyrir vikið.

Hvað er málið með James Stewart?  Margir hafa velt ýmsu fyrir sér og margir hafa álitið að þetta sé hjólinu að kenna og að hann hafi ekki verið eins og hann á sér að vera eftir að hann fór frá Kawasaki.  Það er mikið til í því að drengurinn er ekki eins og hann var þegar hann var á Kawasaki en hann átti ekki mikið úr að velja á þeim tíma því Kawasaki hætti hreinlega að tala við hann og því fór hann annað.  Nákvæmlega það sama og gerðist með brotthvarf Ricky Charmichael á sínum tíma frá Kawasaki og verður líklegast sama samskipta mynstrið þegar Kawasaki lætur Ryan Villopoto fara og veðjar á ökumanna eins og t.d. Adam Cianciarulo sem arftaka hans.  En er það hjólið sem er að valda þessu.  Nokkrir hafa lagst yfir þetta og David Vuillemin er einn af þeim.  Hann telur að það sé fyrst og fremst uppsetninginn á hjólinu sem veldur því að James Stewart sé að gera þessi mistök og það hafi ekkert með hjólið að gera, fyrir utan að James Stewart er að eldast.  Í samanburði sínum tekur hann liðsfélaga James Stewart hann Davi Millsaps og segir að hann hafi ekki átt í neinum vandræðum í vúppsunum og í raun virkaði hjólið hans "rock solid" í gegnum vúppsana.  David Vuillemin er á því að James Stewart keyri með of stífa fjöðrun, sem með of "snappi" afl í hjólinu sem erfitt er að stýra í vúppsunum og ef þú gerir mistök að þá refsi það "big time.  Hvernig stendur á því að Yamaha YZ450F hefur landað titli í ástralska supercrossinu og motocrossi en virkar ekki í henni Ameríku?  Þetta fer ekki saman og ef við lítum til Evrópu að þá hefur Steven Frossard afsannað það ásamt Gautier Paulin og David Philippaerts að það sé hægt að vinna á þessu hjóli oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.  Þannig að það er skoðun David Vuillemin að þetta sé uppsetning en ekki hjólið.  Til samanburðar tekur hann ökumenn Ben Lamay sem hafi nánast verið á "stock" hjóli og samt lítið mun betur út en James Stewart í vúppsunum.  Gautier Paulin gerði sér lítið fyrir og sigraði á þessu hjóli í MXON 2011 og var þá að keppa við "the best of the best".  Hægt er að lesa pistilinn hans David Vuillemin með að smella hér.  Sigurvegarinn í Le Tougeut þolaksturskeppninni sem fór fram um daginn var t.d. á YZ450F.  Annað sem einhverjir hafa bent á að eftir því sem menn verða eldri, þarf að mýkja hlutina og það er hlutur sem James Stewart virðist hafa láðst að gera.  Sjáið t.d. Kevin Windham.  Hjólið hans er orðin meira "smooth" en áður þó svo að hann vilji hafa ákveðið afl að þá vill hann ekki að það refsi manni eða rífi af ökumanninum handleggina.  Chad Reed er einnig þekktur fyrir að vilja ákveðið en mjúka aflkúrfu.  

Fjórða umferðin í AMA Supercross fór fram í Oakland um helgina og var fyrir margar sakir sérstök.  Fyrir það fyrst að þá var hún sérstök þar sem James Stewart hafði ekki ennþá náð að landa sigri í mótaröðinni og hefur það þótt óhugsandi fyrir tímabilið að hann myndi vera að ströggla við að lenda á palli.  Að öðru leyti kom sú frétt illa við marga að mekkinn hans James Stewart skyldi hafa látist  þegar bifreið keyrði á hann þegar hann var að hjálpa konu sem var stopp út í vegarkannti vegna bensínleysi en sú sem keyrði á hann var í farsímanum að senda sms og missti stjórn á bílnum.  Já, akstur er dauðans alvara og að senda SMS á meðan verið er að keyra á engan vegin við.  Þar með lauk viðburðaríkri en stuttri ævi Mark "Tex" Adams og nokkuð ljóst að lið James Stewart og Davi Millsaps nokkuð laskað sökum skyndilegs fráfalls Mark.  Vonandi verður þessi viðburður til að vekja fólk upp með að þú þarft á fullri athygli að halda þegar þú keyrir og þú ert EKKI að senda SMS á meðan þú ert undir stýri...   

Ef þú ert ekki búinn að sjá keppnina og vilt sjá hana sjálfur, að þá getur þó sótt torrent af stóra flokknum hér og lites flokknum hér.  Hér fyrir neðan geturðu svo horft á keppnina áður en þú lest eitthvað meir en Lites flokkurinn var að koma á netið.

Lites flokkurinn:  Það gekki ekki allt sem skyldi upp hjá Pro Circuit Kawasaki liði Mitch Payton og í fyrsta sinn í langan tíma sá ég liði ströggla.  Brautin þótti nokkuð tæknileg og tjáði Eli Tomac sig um að þetta hefði verið ein tæknilegasta braut sem hann hefði hjólað í það sem af væri núverandi tímabili.  Í fyrri undanriðlinum að þá datt Tyle Rattray nokkuð illa og varð að hætta keppni.  Brákaði hann hryggjalið í hálsi og óvist með framhaldið á næstunni.  En Tyle Rattray, sem er liðsfélagið Dean Wilson, var með efstu mönnum í stigakeppninni.  Það var þó liðsfélagi hans Dean Wilson sem sigraði í fyrri undanriðlinum, Zach Osborne varð annar og Martin Davalos varð þriðji.  Í síðari riðlinum varð það Cole Seely sem sigraði eftir harða baráttu við Eli Tomac sem varð annar og Billy Laninovich sem varð þriðiji.  Í aðalkeppninni að þá var það Martin Davalos sem enn og aftur var með bestu ræsinguna en Eli Tomac, Cole Seely og Dean Wilson voru ekki langt undan.  Marvin Musquin sem var búinn að vera með hröðustu tíma á æfingum var með lélega ræsingu og var rétt um miðjan hóp.  Dean Wilson gerði mistök á sama stað og Tyle Rattray datt og fór út úr brautinni með látum.  Sem betur fer slasaðist hann ekki og gat haldið áfram en hann var orðin síðastur.  Fljótlega eftir þetta að þá lenti Cole Seely í að afturdekkið hans fór undan honum eftir að hann hefði verið of graður á gjöfinni og datt hann líka.  Eli Tomac átti líka sín "moment" og var í raun heppinn að falla ekki.  Martin Davalos hélt áfram hefðbundnum hætti og gerði sín klassísku mistök í aðalkeppninni og missti við það Eli Tomac framúr sér sem byrjaði að byggja upp forskot á keppinauta sína.  Zach Osborne var komin upp í annað sætið þegar hér var komið við sögu en var í harðri baráttu við Jasaon Anderson og Marvin Msuquin sem var að sækja grimmt upp með fanta akstri.  Marvin Musquin skellti sér innan á Jason Anderson sem við það fipaðist og féll við og var allt í einu komin hörku baráttu um annað sætið.  Marvin Musquin var ekki hættur og eftir mikið harðfylgi náði hann framúr Zach Osborne sem varð að sætta sig við þriðja sætið.  Er þetta í annað sinn sem Zach Osborne gefur eftir á loka metrunum og gefur eftir annað sætið.  Sem sagt Eli Tomac sigraði, Marvin Musqui varð annar og Zach Osborne varð þriðji.  Það voru ansi blendnar tilfinningar hjá Zach Osborne í viðtalinu eftir keppnina því hann þarf að yfirgefa sviðið og halda á leið til Englands þar sem hann mun halda áfram undirbúningi sínum í FIM mótaröðinni, en hann fékk eingöngu leyfi til að taka þátt í fjórum supercross keppnum.  Eli Tomac leiðir nú stigakeppnina en Dean Wilson er annar.  Zach Osborne er í þriðja sæti en mun ekki far hærr að þessu sinni þar sem hann er á leið til Englands.

Í stóra flokknum að þá voru margir að spá í hvað fráfrall mekka James Stewart myndi hafa á liðið.  Í fyrri riðlinum að þá sigraði Ryan Dungey nokkuð sannfærandi en Kevin Windham var ekki langt frá.  Chad Reed var eitthvað að ströggla og varð að sætta sig við þriðja sætið.  Í síðari riðlinum varð æsispennandi barátta á milli James Stewart og Ryan Villopoto, en James Stewart hafði það fyrir rest og varð Ryan Villopoto að sætta sig við annað sætið.  Andrew Short hefur óðum verið að finna sig betur eftir að hann fór úr herbúðum KTM yfir á Honda og ljóst að hann á frekar heima á því hjóli en KTM en hann varð þriðji í þessum riðli.  Í aðalkeppninni að þá var það Chad Reed sem var með bestu ræsinguna en James Stewart og Ryan Willpoto ásamt Jake Weimer voru ekki langt undan.  Stungu þeir fyrst þrír nefndu hina af og byrjaði nú mikil barátta þeirra á milli þar sem allt virtist snúast um að bíða eftir að maðurinn fyrir framan gerði mistök.  Það var þegar komið var fram yfir miðja keppni að James Stewart náði að taka þrengri beygju en Chad Reed og náði þar með forystunni.  Við það byrjaði Ryan Villopoto að sækja á Chad Reed en gerði mistök og missti Chad Reed frá sér í smá tíma.  Byrjaði að sækja aftur en náði ekki að draga á Chad Reed og helst þessi pattstaða allt til loka.  Þar með sigraði James Stewart sitt fyrsta mót í ár og var það vel í ljósi fráfalls mekka hans í JGR liðinu.  Var þetta jafnframt fyrsti sigur hans fyrir nýja liðið JGR.  Chad Reed varð annar og var ekki sáttur við sjálfan sig að hafa misst James Stewart fram úr sér og talaði um að hann hefði keyrt eins og kerling.  Ryan Villopoto var hraðastur í tímatöku og var með hraðasta tíma í brautinni í sjálfri aðalkeppninni en það er eitt að vera hraðastur og annað að komast framúr.  Hann náði því ekki og virtist hann springa á limnum í blárestina og er þetta í fyrsta sinn sem ég sé hann í ár ekki sækja allan tímann.

 Chad Reed leiðir nú stigakepppnina ásamt Ryan Dungey.  Eru þeir báðir með 85 stig eftir fjórar umferðir.  Ryan Villopoto er ekki langt undan og er með 83 stig og James Stewart er í fjórða sæti með 73 stig.  Hér má sjá viðtöl við þá þrjá, þ.e. James Stewart, Chad Reed og Ryan Villopoto eftir keppnina.

Þá er Lites flokkurinn loksins komin á YouTube og hægt að horfa á herlegheitin hér.  Einnig er hérna stutt viðtal við Ken Roczen um stöðu hans í dag eftir meiðslin.

Þá er þriðja umferðin í AMA Supercrossinu lokið og er fátt um annað talað í þessu sporti í dag en keppnina sem fór fram á laugardaginn.  Er það fyrsta og fremst vegna þess skelfilegs atburðar sem átti sér stað í upphafi í aðalkeppninni í fyrsta hring þar sem tveir ökumenn lenda það illa saman að þeir liggja báðir meðvitunarlausir eftir og stórslasaðir báðir tveir.  Já, þetta var eiginlega sorgardagur frekar en að hægt væri að horfa á afrek þess aðila sem í raun stóð uppi sem sigurvegari dagsins.  Ef þú vilt ekki vita úrslitin eða hverjir áttu í hlut, þó svo að það sé líklegast mjög erfitt vegna pósta á fésinu og umræðum, að þá skaltu ekki lesa lengra heldur horfa á aðalkeppnina hér fyrir neðan.  Þú getur líka sótt torrent skránna með að smella hér.  Lites flokkurinn er ekki komið á netið og verður ekki sýnt frá þeirri keppni fyrr en í kvöld í USA, þannig að það má búast við að Lites flokkurinn verði aðgengilegur annað kvöld á netinu.

En víkjum að Lites flokknum frá því um helgina.  Í fyrri undanriðlinum að þá var það Ryan Sipes sem sýndi á sér klærnar loksins og sigraði.  Annar varð Dean Wilson og þriðji varð Zach Osborne sem hefur verið að koma á óvart í supercrossinu þar sem spekúlantar bjuggust ekki við neinu af honum í ljósi þess að hann er staðsettur í Bretlandi og keppir í FIM mótaröðinni.  Þannig að innkoma hans hefur komið skemmtilega á óvart.  Í seinni undanriðlinum varð það Martin Davalos sem sigraði, Eli Tomac varð annar og Marvin Musquin hélt uppteknum hætti og skilaði sér á meðal þriggja efstu manna.  Í aðalkeppninni að þá byrjaði Martin Davalos með látum og náði holuskotinu en hélt því ekki lengi og skaust Eli Tomac framúr strax á fyrsta hring.  Það er skemmst frá því að segja að Eli Tomac sigraði keppnina nokkuð auðveldlega og sannfærandi.  Dean Wilson var einungis með miðlungs ræsingu og þurfti að hafa fyrir hlutunum.  Hann náði með miklu harðfylgi að koma sér upp í annað sætið eftir baráttu við Zach Osborne sem endaði þriðji.  Því miður að þá hlekktist Marvin Musquin á og varð hann að hætta keppni.  Veit ekki hvort hann hafi meiðs eða hvort að það hafi einfaldlega verið hjólið sem laskaðist eitthvað við fallið.  Eli Tomac leiðir nú stigakeppnina til meistara en Dean Wilson er einungis stigi á eftir og stefnir í spennandi keppni í ár um hvor verði meistari.  Tyle Rattray er ekki langt undan og munar tveimur stigum á honum og efsta manni.  

Í 450 flokknum, að þá hélt James Stewart uppteknum hætti og sigraði nokkuð örugglega í sínum riðli.  Ótrúlegt hvernig hann dóminerar undanriðlana en nær ekki að endurspegla þá velgengni yfir í aðalkeppnina sem bendir til þess að hjólið er ekki vandamálið heldur sé eitthvað sálrænt að plaga drenginn.  Eða þá það að hann sé einfaldlega ekki í nógu góðu formi og þoli ekki meira en 8 hringi en sem komið er.  Annar í fyrri riðlinum varð Mike Alessi og þriðji varð Andrew Short.  Í síðari riðlinum varð það Ryan Villopoto sem sigraði sannfærandi en liðsfélagi hans Jake Weimer varð annar.  Jake Weimer er allur að koma til og er farin að skila betri árangri en í fyrra.  Þriðji varð svo Ryan Dungey, sigurvegarinn frá síðustu keppni.  

En það varð einmitt í aðalkeppninni í þessum flokki sem hið skelfilega slys átti sér stað þegar að Trey Canard lenti í þeirri stöðu að fá umbúðir utan af bagga í afturdekkið nánast í byrjun og fyrir vikið gat hann ekki stokkið þrefaldan rythma.  Það er við svona aðstæður þegar ökumaður nær ekki að hreinsa stökk eins og hinir sem slysin gerast og það gerðist svo sannarlega þegar Ryan Morais lenti ofan á Trey Canard og báðir ökumann lágu eftir í valnum meðvitunarlausir og stórslasaðir.  Eitthvað fannst mér starfsmenn vera seinnir til að stökkva af stað til að aðstoða en kannski liggur það í því að margoft hafa ökumenn legið í valnum en staðið upp aftur og haldið áfram keppni.  En þetta var svo skelfilegt að það hefði ekki átt að fara framhjá neinum sem fylgdist með að þarna var stórslys í uppsiglingu.  Keppnin var rauð flögguð á meðan hugað var að þeim tveimur og síðan var endurræst hátt í hálftíma seinna.  Jake Weimer náði fantræsingu en James Stewart, sem hafði verið með miðlungs ræsingu í fyrra skiptið náði nú fínni ræsingu og Chad Reed var þar næstur á eftir.  Ryan Villopoto lenti fljótlega í veseni og datt og var orðin lang síðastur.  En það virðist ekki skipta hann orðið máli hvort hann detti eða ekki því hann nær alltaf að vinna sig upp, eitthvað sem bara Ricky Charmichael, James Stewart og Chad Reed gerði í "den" en nú virðist Ryan Villopoto vera sá eini sem hefur fulla trú á því að hann geti unnið upp forskot annara ef hann fellur við.  Fljótlega náði Chad Reed forystu eftir hreint út sagt frábæran akstur og James Stewart varð orðin annar eftir að hafa sett "block pass" á Jake Weimer sem við það féll við og datt niður um mörg sæti.  James Stewart átti svo eftir að falla við, eins og svo oft áður, og var það einstklega klaufalegt þar sem hann fer of hátt upp í bartann og hægir of mikið á sér og við það missir jafnvægið.  Ein aulalegasta detta ársins í supercrossinu.  Hann náði þó að halda þriðja sætin sem hann hélt allt til loka og loksins skilaði hann sér á pall í ár í AMA Supercrossinu.  Eitthvað sem spekúlantar höfðu ekki séð fyrir, því flestir reiknuðu með að hann væri að berjast um fyrsta til annað sætið allan tímann en ekki við það komast á pall.  Chad Reed sigraði eftir hreint út sagt frábæran akstur og verður ekki af karlinum tekið að hann var með mjög góðar línur þetta kvöld.  Ryan Dungey náði ekki að fylgja eftir sigrinum frá því um síðustu helgi og varð að sætta sig við annað sætið.  Ryan Villopoto varð hins vegar fjórði og verður ekki annað hægt en að dást að pilti fyrir éljusemi en hann hefur dottið í tvígang núna í síðustu tveimur keppnum, en það eru einungis þrjár búnar.  Þannig að það eru fleiri ökumenn að detta en bara James Stewart.

Hér má svo sjá hið skelfilega atvik þegar Trey Canard fær Ryan Morais ofan á sig.  Trey Canard er með brákaða liði í baki og fór í aðgerð í nótt.  Ryan Morais fór mun verr út úr þessu og missti tennur, kjálkabrotnaði illa og brákaði þrjá liði í hálsi.  Verður hann ekkert meira með af skiljanlegum ástæðum og nú er spurning hvernig Trey Canard vinnur úr þessu.  Það á ekki af Trey Canard að ganga því hann er nýkomin til baka eftir erfið meiðsli og var ekki búinn að ná sér að fullu.

Það verður ekki annað sagt um supercrossið síðustu tvö ár að það er langt frá því að vera leiðinlegt og keppnin um helgina var engin undantekning.  Óhætt er að segja að þessi keppni hafi farið í sögubækurnar á meðan aðrir komust ekki á það flug sem þeir vonuðust til.  Það sem stendur upp úr eftir að hafa horft á þessar tvær keppnir í upphafi tímabils er hversu gífulega hörð samkeppnin er orðin í supercrossinu.  LCQ er ekki orðið neitt grín og er ekki öruggt að ökumenn sem hafa verið með hraðasta tíma á æfingum nái að koma sér í gegnum LCQ og fái pláss í aðalkeppnina.  LCQ um þessa helgi var hreint út sagt ótrúlega spennandi og komust margir topp ökumenn ekki inn í aðalkeppnina.  Einnig er það að sýna sig að hraði er eitt en úrslit annað og er ekki alltaf hraðasti sem sigrar þrátt fyrir að sýna frábæra tilburði í tímatökunni og jafnvel bursta undanriðlana.  Annað sem hefur komið á daginn er að ræsinginn skiptir gífurlega miklu máli og þeir sem hafa undantekningarlaus náð að vera með efstu fimm inn í fyrstu beygju hafa náð ásættanleg úrslitum, nema ef þeir detta á granirnar og hellast úr lestinni.  Fyrir þá sem vilja ná sér í sjálfa keppnina og horfa á sjálfir, að þá myndi ég ekki lesa lengra en þú getur nálgast keppnina með að smella hér.  Ef þú nennir ekki að ná í hana og lætur þér duga að horfa á hana á YouTube að þá geturðu séð keppnina hér fyrir neðan.

Lites flokkurinn:  Í fyrst undanriðlinum var Eli Tomac lang fljótastur og var með hreint út sagt hriklega flottann stökk rythma sem skildi hann frá hinum keppendunum.  Rúllaði hann riðlinum upp en næstur þar á eftir var Cole Seely og síðan Jason Andersson.  Í síðari riðlinum var það Dean Wilson sem var með nokkuð öruggan sigur þrátt fyrir að vera hálflasinn.  Tyla Rattray varð annar og Zach Osborne varð þriðji.  Er gaman að sjá hversu góður Zach Osborne er þar sem hann hefur verið við keppni í FIM mótaröðinni í stað þess að keppa í AMA og kappinn að standa sig ágætlega.  Í aðalkeppnina að þá var það ræsingin sem var lykilinn að sigri eins og í fyrstu umferðinni.  Dean Wilson var með góða ræsingu og kláraði dæmið tiltölulega fljótlega á meðan það var hörku barátta á milli ökumanna fyrir aftan.  Marvin Musquin sýndi frábæran akstur og endaði annar þó svo að hann hafi verið að meðaltali sekúndu hægari en næstu fjórir ökumenn fyrir aftan hann.  Sýnir það enn og aftur hversu mikið atriði það er að ná góðri ræsingu til þess að þurfa ekki að skófla sig í gegnum hægari ökumenn.  Tyla Rattray varð þriðji og leiðir hann núna stigakeppnina til meistara.  Cole Seely er í öðru sæti í það heila og Dean Wilson er komin up í þriðja sæti og er hann með jafn mörg stig og Marvin Musquin.

450 flokkurinn:   Þetta leit út fyrir að vera eins og "buiness as usual" og enn og aftur rúllar James Stewart upp undanriðlinum þrátt fyrir að vera með frekar slappa ræsingu.  Var það hreint út sagt hriklega flott þegar hann kom aftan að Chad Reed og Andrew Short og tók fram úr þeim báðum í sömu beygjunni.  Þegar hann var svo spurður út í það atvik að þá sagði hann brosandi að það hefði verið tilboð, "tveir fyrir einn"..:0)  Andrew Short varð annar í þessum riðli og Mike Alessi varð þriðji eftir að Chad Reed datt í eltingarleik við James Stewart.  Í siðari riðlinum að þá var það Jake Weimer sem kom á óvart og sigraði en Ryan Villopoto hlekktist á eftir góða ræsingu og endaði út úr braut.  Fyrstu mistökin sem maður sér hann gera í langan tíma.  Justin Brayton varð annar og Davi Millsaps varð þriðji.  Í aðalkeppninni að þá var það Ryan Dungey sem var með bestu ræsinguna og Ryan Villopoto datt fljótlega þar sem hann endaði á hjóli Davi Millsaps sem datt í sandkaflanum.  Þar með var Ryan Villopoto orðin síðastur. Þessi sandkafli átti eftir að vera afdrífaríkur kafli í brautinni og hafa áhrif.  James Stewart var með hræðilega ræsingu og virðist ekki vera með "touch-ið" lengur þegar að ræsingum kemur.  Gagnrýnendur hafa sagt að þetta sé hugsanlega afleiðingin af því að sitja hjá yfir sumarið því þá missir þú snerpuna og tilfinninguna sem er svo mikilvæg í þessu sporti.  James Stewart var hraður og var að vinna sig upp en varð fyrir því óhappi að vera hraðari en Andrew Short í sandkaflanum og fór í afturdekkið hjá honum og datt og þar með var ljóst að hann var ekki að fara á pall í þetta skiptið.  Ryan Dungey var aftur á móti á lygnum sjó og keyrði af miklu öryggi.  Endaði hann sem sigurvegari er það mjög sögulegt því þetta er í fyrsta sinni í bæði sögu KTM og AMA Supercrossins sem KTM endar í efsta sæti í 450 flokknum.  Ekki var árangur Marvin Musquin í lites flokknum að skemma fyrir en hann endaði annar í þeim flokki.  Þannig að KTM var allt í einu "center of the attention" þessa helgi og geta þeir vel við unað eftir mikið ströggl að reyna að koma sér í röð þeirra bestu í Ameríku í mörg ár.  Greinilegt að innkoma Roger DeCoster og Ryan Dungey er að svínvirka og ég spái því að leiðin liggi bara upp á við í ár þar sem liðið hefur einnig á að skipa Ken Roczen sem situr á bekknum vegna meiðsla en kemur helillur inn í austurdeildina þegar hún byrjar.  Jake Weimer átti sín bestu úrslit í 450 flokknum og endaði annar og Ryan Villopoto náði að keyra sig upp í þriðja sætið.  

Ryan Dungey leiðir stigakeppnina en er jafn Ryan Villopoto að stigum, eða báðir með 45 stig.  Jake Weimer er allt í einu í þriðja sæti með 38 stig en er jafn Chad Reed.  James Stewart er að ströggla og er með 28 stig, er hann 17 stigum á eftir efsta manni.  Þýðir það að hann verður að vinna í það minnsta 5 keppnir í röð til þess eins og verða efstur að stigum.  Úrslitin um helgina hljóta að vera gífurleg vonbrigði fyrir JGR liðið þar sem Davi Millsaps drullaði einnig upp á bak eftir góða ræsingu þar sem hann datt í sandkaflanum og endaði hann þréttándi um helgina.  Í mínum huga þarf að fara að huga að sálfræðinni hjá James Stewart því hann er búinn að tapa því sjálfstrausti að sækja fram ef hann lendir í veseni.  Er það eins og hann trúi ekki lengur á það að hann geti sigrað, "no matter what" og þrátt fyrir flotta takta og góð úrslit í undanriðlum að þá nær það ekki að skila sér í aðalkeppnina.  Ég hef alltaf dáðst að James Stewart sem ökumanni og sagt að hann sé einn sá hæfileikaríkasti ökumaður sem ég hef séð og hafa ekki minni menn en Ricky Charmichael sagt það sama.  En ég hef jafnframt verið mikill aðdáandi Ryan Villopoto og dugnaðinum sem virðist einkenna allt í kringum hann.  Ef ég ber þessa tvo ökumenn saman eftir fyrstu tvær keppnirnar að þá er munurinn augljós og hann er fyrst og fremst sálrænn.  Ryan Villopoto trúir því að hann geti sigrað þrátt fyrir að detta og keyrir hann alltaf til sigurs.  Á meðan virðist James Stewart vera búinn að missa alla trú á sjálfan sig og sækir ekki fram eins og hann var vanur gera ef hann gerir mistök.  Niðurstaða mín er sú að James Stewart er ekki sami ökumaðurinn og hann var fyrir tveimur árum og er hann eins og boxari sem hefur unnið fullt af titlum en nær sér ekki í gang eftir að hafa verið sleginn í rot í hrignum.  Hvað þetta varðar að þá virðist Chad Reed vera miklu sterkari karakter en James Stewart og vanari að takast á við mótlætið á brautinni.  James Stewart á eftir að vinna keppnir í ár, en ef hann nær ekki betri úrslitum í næstu þremur keppnum að þá á hann engan möguleika á að verða meistari.  Miðað við fyrstu tvær umferðirnar að þá sýnist mér þetta verða keppnin á milli Ryan Villopoto, Ryan Dungey og Chad Reed.  James Stewart er eins og "lose canon" og getur sigrað og klárað þetta en líkurnar eru meiri á að hann muni ekki klára þetta eins og staðan er í dag.  Það þarf mikið að breytast í hugarfari James Stewart til að hann verði á sama "level-i" og Ryan Villopoto.

Þá er það loksins hafið, AMA Supercross hófst með látum í gær og fór fyrsta umferðin eins og oftast í Anaheim.  Fyrir mótið var mikil spenna um að sjá hvað James Stewart myndi gera í nýju liði og hvort að lukkan væri ennþá með Ryan Villopoto, en hann var með meistaraheppni í fyrra sem skilaði þremur titlum á síðasta ári.  Einnig voru menn mikið að velta því fyrir sér hvernig Ryan Dungey myndi reiða af á nýja KTM hjólinu og svo náttúrulega má ekki gleyma þeim sem má aldrei afskrifa, en það er engin annar en Chad Reed sem virðist vera herra ódrepandi.  Ég verð þó að segja það að mér fannst brautin algjörlega glötuð í alla staði og var nánast ein lína í gegnum hana alla sem þýddi það að sá sem náði bestri ræsingu vann í lottóinu þann daginn.

Það var ljóst að þegar "lites" ökumennirnir komu að að ráshliðinu að nokkur taugatitringur var á meðal ökumanna.  Ekki fór ræsingin af stað hjá öllum eins og menn vonuðu og var strax fall í fyrstu beygju.  Eins og ég sagði í upphafi, að þá var brautin einkennileg í alla staði.  Sigurvegari í fyrsta undanriðlinum var Wil Hahn sem keyrði rosalega vel, annar varð Tyle Rattray og þriðji varð enginn annar en Marvin Musquin sem er loksins að sýna sitt rétta andlit.  Í seinni undanriðlinum að þá var það Martin Davalos sem sigraði, Dean Wilson varð annar og Nico Izzi varð þriðji.  Eli Tomac lenti í tómu veseni í fyrsta undanriðlinum og var ekki nóg með að hann datt, heldur bilaði hjólið.  En hann sigraði LCQ léttilega og þar var annar ökumaður sem átti alls ekki að vera þar á meðal, en það var Ryan Sipes sem laut einnig í gras í sínum undanriðli og þurfti að fara í LCQ.  Ryan Sipes fylgdi Eli Tomac inn í aðalkeppnina.

Í aðalkeppninni í lites flokknum að þá voru það Pro Circuit gaurarnir sem voru með bestu ræsinguna en á hæla þeirra kom Cole Seely sem fljótlega náði fram úr Dean Wilson og fyrir rest náði fram úr Tyle Rattray eftir að hafa verið á afturdekkinu á honum nánast frá þriðja hring.  Eli Tomac náði rétt meðal ræsingu og sýndi úr hverju hann er gerður og keyrði hann fantavel.  Í lokin gerði Dean Wilson afdrifarík mistök og náði Eli Tomac framúr honum.  Dean Wilson var ekki sannfærandi í gær og fannst mér hann ekki vera í sínum vanalega rythma eða fullur sjálfstrausts.  Sigurvegari dagsins var Cole Seely, annar varð Tyle Rattray sem virkaði óvenju sterkur í ljósi þess að hann hefur ekki keyrt mikið supercross í gegnum tíðina og þriðji varð Eli Tomac sem ég tel að sé sá sem fólk ætti að fylgjast með í ár í þessum flokk.  

Í 450 flokknum að þá var Ryan Villopoto mjög heppinn að fara ekki á granirnar í fyrstu beygju, en mistök hans kostaði það að Josh Hill datt og meiddist hann aftur.  Óljóst er með framhaldið hjá Josh Hill sem var að koma til baka eftir tveggja ára fjarveru en þetta leit ekki vel út hjá honum og var hann að vonum mjög vonsvikinn.  Það var Chad Reed sem sigraði nokkuð auðveldlega í þessum riðli en Mike Alessi varð annar og Ryan Villopoto sýndi að hann var sá hraðasti í dag og vann sig upp úr miðjum hópi ökumanna upp í þriðja sætið.  Já, Ryan Villopoto var með línur og hraða sem aðrir virtust eiga í erfiðleikum með að sýna.  Í síðari riðlinum að þá var það James Stewart sem virtist vera líkur sjálfum sér, en hann var með frekar slappa ræsingu.  Annar varð Ryan Dungey og Andrew Short varð þriðji.  Það voru mjög sterkir ökumenn í LCQ og endaði það þannig að Justin Brayton vann LCQ og Tommy Hahn fylgdi með honum.  En það var fullt af mjög góðum ökumönnum sem komust ekki áfram og má segja að A1 standi undir nafni sem upphaf nýrra vona eða brostina drauma.

Í aðalkeppninni að þá náði Ryan Villopoto lang bestri ræsingu og er lítið annað um það að segja að hann hreinlega stakk af.  Chad Reed varð annar og hékk nálægt Ryan Villpoto eingöngu í einn hring.  James Stewart átti lélega ræsingu og fór að vinna sig upp.  Náði hann að vinna sig upp í þriðja sæti þegar að Ryan Dungey gerði mistök, en þá kom að kafla í fari James Stewart sem við urðum fyrst vitni af í fyrra, en hann hreinlega hætti og virtist missa áhugan.  Ryan Villopoto var komin með um 12 sekúndna forskot þegar hér var komið og kannski mat James Stewart það þannig að þetta væri einfaldlega ekki hægt í þessari braut, en samt sem áður að þá voru það mikil vonbrigði að sjá hvernig hann brást við og hlýtur það að vera áhyggjuefni fyrir hann sjálfan og hvað þá nýja liðið hans JGR.  Það sem gerist alltaf þegar menn hætta eða gefa eftir í einbeitingu, að þá gera menn mistök og gerði James Stewart það og datt eina ferðina enn. Voru þetta afdrifarík mistök hjá James Stewart því Chad Reed datt og ef James Stewart hefði verið að sækja, að þá hefði hann auðveldlega getað komsti í annað sætið við fall Chad Reed.  En í staðinn var hann að berjast við Ryan Dungey um þriðja sætið og var ekki líkur sjálfum sér, nema ef þetta er hinn sá James Stewart sem við eigum eftir að sjá í framtíðinni.  Við það komst Ryan Dungey upp í þriðja sæti og James Stewart datt í sjötta sæti og var ansi aumkunarverður að sjá eftir það fall, satt að segja.  

Þannig endaði það að Ryan Villopoto hreinlega stakk alla af og dómineraði keppnina með þvílíkum yfirburðum að aðrir hljóta að hafa áhyggjur af framhaldinu.  Chad Reed skilaði sínu og varð í öðru sæti og skildi maður aldrei afskrifa Chad Reed.  Ryan Dungey kom KTM í fyrsta sinn á pall í 450 flokk í supercrossinu, að ég held, og virtist vera búinn að ná ágætum tökum á hjólinu.  Vonbrigði dagsins voru klárlega James Stewart og það hugarfar sem hann sýndi þegar Ryan Villopoto var komin með 12 sekúndna forskot.  Þetta er ekki sá James Stewart sem við þekkjum og ég held að það hafi ekkert með hjólategund að gera, heldur er þetta einfaldlega eins og þegar boxari er rotaður í fyrsta sinn, að þá koma þeir stundum aldrei til baka og hreinlega hverfa af sjónarsviðinu.  Ég vona að svo sé ekki upp á teningnum í ár og að við eigum ekki eftir að missa James Stewart út því hann er einn allra vinsælasti ökumaður í sportinu frá upphafi og laðar að bæði áhorfendur og fær umfjöllun sem engir aðrir hafa náð og það þarf sportið.  En það er á brattann að sækja hjá honum og er hann tíu stigum á eftir Ryan Villopoto og greinlilegt að sumir þurfa að girða sig í brók ef þeir ætla að eiga einhvern möguleika í hann.

Keppnin er komin á netið og má sjá aðalkeppnina hér fyrir neðan eins og hún birtist á YouTube en einnig er komið torrent á netið og er hægt að nálgast það með að smella hér.